Sluit aan bij de Club
Oldtimers Fan?Word "Classics"

Industrie

De eerste keer met de ID.3: verleiding of scepsis?

17 januari 2021

Tekst: Thomas Bastin 

De autoliefhebber, en zeker de autosportliefhebber, kan er niet stilaan niet meer om heen. Er gaat geen week voorbij zonder dat een constructeur aankondigt steviger in te zetten op elektrische mobiliteit, zowel volledig elektrisch als gedeeltelijk (via hybridewagens).

Laten we met de deur in huis vallen: elektrische autosport roept vooralsnog meer verontwaardiging op dan enthousiasme. Velen beleven de autosport met alle vijf zintuigen, met inbegrip dus van reukzin en, vooral, gehoor.  Mijn haren gaan overeind staan bij het horen van een Flat-6 of een V10 die doorheen de Ardense bossen galmt, alsof het geluid en de trillingen zich door mijn ganse lichaam verplaatsen. Ik herinner me nog dat ik ooit, als toeschouwer van een klassementsproef bij een rally, tranen in de ogen kreeg toen ik het gebrul hoorde van een Porsche in de vallei. Ik werd overmand door emoties die me deden terugdenken aan herinneringen uit mijn kindertijd en de redenen waarom ik gebeten ben door het autosportvirus. Kortom, net zoals bij veel autosportliefhebbers, geeft een evolutie naar een volledig elektrische mobiliteit me in de eerste plaats het gevoel dat er iets ontbreekt in de beleving bij een rally-klassementsproef of op het circuit. Moet ik dat klasseren onder scepticisme? 

Ik heb in elk geval geleerd dat men moet meegaan met zijn tijd en dat vooruitgang zich door niets laat afstoppen. Naast alle maatregelen om het milieu te beschermen en de strijd tegen de opwarming van het klimaat, is het duidelijk dat de regels die opgelegd worden door de overheid – en met name de Europese Commissie – dermate drastisch zijn, dat elektrificatie van een belangrijk deel van het wagenpark onvermijdelijk lijkt. En hoewel heel wat topmodellen nu reeds elektrisch of hybride zijn, is het duidelijk dat de automobielconstructeurs ook deze weg zullen inslaan wat betreft hun aanwezigheid in de autosport.

Elektrisch en tegelijkertijd sexy, kan dat?

Eind 2020 spookt deze vraag door mijn gedachten wanneer ik een Volkswagen ID.3 ga ophalen, welke mij voor één week uitgeleend wordt door de importeur. Het is net Volkswagen dat de autosportliefhebber in mij deed beseffen dat elektrisch sexy kan zijn. Het ID.R prototype, dat bij zijn eerste poging op indrukwekkende wijze het record in de Pikes Peak klimkoers scherper stelde (met Romain Dumas in 2018), heeft mij niet onberoerd gelaten. Zowel door zijn looks als door zijn prestaties. Op dergelijke wijze de tijd kloppen die Sébastien Loeb in 2013 realiseerde met de Peugeot 208 T16, leek me onmogelijk. Op sportief vlak vind ik dat de elektrische wagen die dag bewees dat hij niet voor eeuwig het lachertje zou zijn van de liefhebbers van pure en zware autosport.

Met zijn ID.R prototype wilde Volkswagen initieel het toekomstige elektrische gamma in de kijker zetten en een aantal elektrische concepten tot het uiterste drijven. De ID.3 heeft zeker kunnen profiteren van de ervaring opgedaan in deze jacht op records. Ik mocht dus in zekere zin plaatsnemen in de vrucht van het onderzoek uit de sport.

Op het eerste zicht beschikt de ID.3 over een look die niemand onbewogen laat. Persoonlijk vond ik hem sympathiek, wat benadrukt wordt door het feit dat de lichten ontsteken op het ogenblik dat je met de sleutel in de hand naar de wagen wandelt. Toen toverde de ID.3 een eerste keer een lach op mijn gezicht.

Actieve rijstijl…

Eens je wat gewend bent aan de nieuwe omgeving, overvalt je na enkele kilometers een gevoel van rust aan het stuur. Er zijn slechts twee pedalen (een om te versnellen, de andere om te vertragen), maar de motorrem werkt vanwege de regeneratie – het laden van de batterijen terwijl je met de wagen rijdt - op zo’n manier dat je in feite het rempedaal quasi niet gebruikt. Een kleine hendel aan het stuur laat toe om te kiezen tussen twee rijmodi: D (Drive) en B (Brake). Bij de eerste modus behoudt de wagen zijn vaart als je het gaspedaal loslaat. Bij de tweede stand is de regeneratie belangrijker en is de motorrem veel nadrukkelijker aanwezig. Als je kiest om één van de twee systemen te gebruiken, viel het me op dat ik vrij snel begon te anticiperen op het verkeer. Het doel: het rempedaal zo weinig mogelijk gebruiken. Een verkeerslicht dat op rood springt of een wagen voor mij die vertraagt? Ik anticipeer door de modus te veranderen om zo een maximum aan energie te recupereren. Het is absoluut geen sportieve rijstijl, maar eigenlijk best wel leuk. Bovendien kan ik op deze manier door het terugwinnen van energie de autonomie van de wagen enorm vergroten. 

Nu we het erover hebben, de autonomie! In de ogen van de frequente reiziger vormt de autonomie de dag van vandaag ongetwijfeld het zwakke punt elektrische auto’s. Met 300 tot 420 km met een volle batterij van 58 kWh (de constructeur spreekt zelfs over 547 km met de grotere batterij van 77 kWh), laat de ID.3 in elk geval niet toe om in een keer naar pakweg de Azurenkust te rijden, maar België doorkruisen is wel mogelijk. Dat betekent dat de autonomie voor het overgrote deel van ons meer dan voldoende is voor dagdagelijks gebruik! Thuis beschikt u best over een thuislader (Wallbox genaamd), want hoewel opladen via een traditionele lader (het gekende 220v-stopcontact) zeker mogelijk is, duurt het lang. Beetje bij beetje zien we echter ook laadpalen verschijnen in de publieke ruimte, vooral in parkeergarages. Zeer praktisch, op voorwaarde dat de plaats nog niet ingenomen is. Ook bij de regering rust er dus een belangrijke taak om elektrificatie van het wagenpark te laten samengaan met een evolutie in het aantal beschikbare laadstations.

… of hulp bij het rijden?

Gezien de ID.3 resoluut de kaart trekt van de moderne mobiliteit, beschikt hij over een breed scala aan rijhulpsystemen. De adaptieve “cruise control” en de “lane assist”, die ervoor zorgt dat de wagen in de juiste rijstrook blijft, vullen de bestuurder perfect aan.  Voeg daar nog een intelligente voorspelling van uw reisweg, die de snelheid van de wagen (via regeneratie) verlaagt net voor een bocht of een kruispunt en u begrijpt dat het voertuig steeds minder vaak interventies van de bestuurder vereist. Aan een kant is dat comfortabel, aan de andere kant heb ik de indruk dat dit er soms tot kan leiden dat de aandacht van de bestuurder voor de weg wordt ondermijnd. Het hoort echter allemaal bij de vooruitgang, zo lijkt het.

Wanneer je echter besluit om zelf de controle te nemen, blijkt de ID.3 leuker te rijden dan ik had durven vermoeden. Met het equivalent van 204 pk (150 kW) is de acceleratie vlot en, vooral, onmiddellijk. In stedelijk of voorstedelijk gebied, heb je de indruk door het verkeer te glijden. Comfortabel, aangenaam en zelfs leuk. Op bochtige veldwegen weet de auto te verbazen met zijn balans. Dankzij een lange wielbasis, de wielen in de vier uiterste hoeken van de wagen, de elektrische motor achteraan, de aandrijving op de achteras en de batterijen die zich onder de vloer bevinden biedt de ID.3 een veel betere weglegging dan de buitenkant op het eerste zicht laat vermoeden. Op droge wegen moet de bochtensnelheid vaak niet onderdoen voor deze van veel sportievere wagens. Verwacht echter niet dat je de achterwielaandrijving kan gebruiken om echt met de wagen te “spelen”: de electronica grijpt in vanaf het ogenblik dat een wiel slipt of de wagen kan beginnen te schuiven. Bij constructeurs komt veiligheid op de eerste plaats.

Hoewel het duidelijk een gezinswagen is (die dankzij de ruimte binnenin zeer aangenaam aanvoelt en bovendien een voldoende grote koffer heeft) eerder dan een bolide voor sportief rijgedrag, biedt de Volkswagen ID.3 niettemin tamelijk onverwacht heel wat rijplezier. En dat, scepticus of niet, kunnen we niet ontkennen. Wat ook vaststaat, is dat vooruitgang niet tegen te houden is!

Indien u zelf uw mening wil vormen, aarzel dan niet om contact op te nemen met uw Volkswagen-concessiehouder. Hij kan u een gratis test aanbieden van deze nieuwe ID.3, zonder aankoopverplichting. Gaat u de uitdaging aan?